Μόλις επέστρεψα από την παράσταση “Το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα” στη Στεγη του Ιδρύματος Ωναση και ακόμα νιώθω τo ρίγος που με διαπερνούσε καθ’όλη τη διαρκεια της παράστασης. Από το πρώτο λεπτό, τα μάτια μου άρχισαν να γεμίζουν δάκρυα, χωρίς να ξέρω το γιατί! Ενα έντονο frisson, αυτή η ξαφνική ανατριχίλα και το δέος που διαπερνά το σώμα, συνδυασμός συγκίνησης, θαυμασμού και έκστασης.
Είναι η δεύτερη φορά στη ζωή μου που το ένιωσα. Η πρώτη ήταν σε ένα υπέροχο τοπίο που αντίκρισα στην Νορβηγία, εκεί όπου η φύση σε γεμίζει με μια αίσθηση δέους που δεν περιγράφεται με λόγια. Στην παράσταση του Αγγελάκα, όμως, το frisson ήρθε από τη δύναμη της τέχνης, της μουσικής, των λέξεων, και φυσικα των εικόνων.
Τα οπτικά εφέ ήταν μαγευτικά και σχεδόν ψυχεδελικά. Ένιωθα σαν να παρακολουθούσα τον κόσμο μέσα από ένα φίλτρο φωτός και χρωμάτων που στροβιλίζεται, σαν ένα όνειρο ή μια εμπειρία σαν αυτή που περιγράφουν όσοι έχουν βιώσει ecstasy. Η κατεύθυνση του animation από τον Αριστοτέλη Μαραγκό έδωσε ζωή σε αυτές τις εικόνες, δημιουργώντας ένα συνεχές παιχνίδι μορφών και φωτός που σε συνεπαίρνει.
“Μόνο με την καρδιά μπορεί κανείς να δει σωστά. Ό,τι είναι ουσιαστικό είναι αόρατο στο μάτι.”
Δεν ήταν μόνο τα οπτικά εφέ ή η μουσική. Η παράσταση ήταν αποτέλεσμα μιας συντονισμένης ματιάς. Ο Γιώργος Γούσης στη σκηνοθετική επιμέλεια δημιούργησε την ενότητα και τη συνοχή που έκανε όλα τα στοιχεία να λειτουργούν σαν ένα ενιαίο σύμπαν, ενώ ο Γιάννης Αγγελάκας έδωσε φωνή και ψυχή μέσα από τη μουσική και τη σύλληψη της παράστασης. Και φυσικά, το ρυθμικό του λικνισμα -αν μπορώ να το πω ετσι- έδινε στοιχεία συναυλιών που μόνο όσοι τον έχουν παρακολουθήσει, νιώθουν τα vibes του.
«Όλοι οι μεγάλοι ήταν κάποτε παιδιά… αλλά μόνο λίγοι από αυτούς το θυμούνται».
Υπάρχουν παραστάσεις που απλώς βλέπεις. Και υπάρχουν εκείνες που σε κάνουν να αισθανθείς, να ανατριχιάσεις, να δακρύσεις χωρίς λόγο, να σταθείς για μια στιγμή και να πάρεις μια βαθιά ανάσα πριν συνεχίσεις. Αυτή ήταν μία από αυτές.
Το συγκεκριμένο post δεν είναι μια ακόμη κριτική ή παρουσίαση του έργου, αλλά η ανάγκη μου να μοιραστώ αυτη την εμπειρία μαζί σου, οσο ειναι φρέσκια ακομη στο μυαλό μου. Άλλωστε, όσοι με διαβάζουν από παλιά, γνωρίζουν το μότο μου: Τα ωραία πρέπει να μοιράζονται.
Τα φιλιά μου,
Decofairy