Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πώς μοιάζει η αγάπη μέσα από τα μάτια ενός παιδιού που έχει στερηθεί τη ζεστασιά της; Κλείσε για λίγο τα μάτια, άφησε πίσω σου τους θορύβους της καθημερινότητας και έλα να σου διηγηθώ μια ιστορία που θα αγγίξει την ψυχή σου με τον πιο γλυκό και ποιητικό τρόπο.
Σήμερα στο blog, σου παρουσιάζω το νέο βιβλίο της Κέλλυς Μαλαμάτου, «Το αγόρι που όλο ρωτούσε τι είναι αγάπη», σε εικονογράφηση της Δήμητρας Ντρούλια από τις Εκδόσεις Gema. Αν και πρόκειται για ένα παιδικό βιβλίο, κρύβει μέσα του μια τόσο βαθιά αλήθεια που αγγίζει ανέλπιστα κάθε ηλικία, ξυπνώντας το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Είναι μια μικρή όαση τρυφερότητας που αξίζει να βάλεις στη βιβλιοθήκη σου, αλλά κυρίως στην καρδιά σου.
Το ταξίδι μιας αθώας ψυχής
Η ιστορία σε μεταφέρει σε μια μακρινή, δύσκολη χώρα . Εκεί γνωρίζεις ένα μικρό αγόρι, που κουβαλά στις πλάτες του το βαρύ φορτίο της ορφάνιας και της απώλειας . Όμως, αντί να κλειστεί στο σκοτάδι, εκείνο ξεκινά ένα συγκλονιστικό εσωτερικό ταξίδι γεμάτο φως και απορίες. Με μια αθωότητα που καθηλώνει, αρχίζει να ρωτάει τα πάντα γύρω του: τη θάλασσα, το φεγγάρι, ένα φωτεινό αστέρι, τον άνεμο, ακόμα και μια σιωπηλή πέτρα ή ένα κοχύλι στην ακρογιαλιά. Το ερώτημά του ένα και μοναδικό: «Τι είναι, τελικά, η αγάπη; Και αν την έχασες, μπορείς να την ξαναβρείς;»
Ένα γλυκό σφίξιμο στο στήθος που γίνεται φως
Με το που γνωρίζεις το μικρό ορφανό αγόρι, νιώθεις αμέσως ένα πρώτο σφίξιμο στο στήθος. Είναι μια αυθόρμητη ανάγκη να το προστατεύσεις, να το πάρεις αγκαλιά. Όμως, όσο εκείνο αρχίζει να ψιθυρίζει τις ερωτήσεις του στα στοιχεία της φύσης, αυτή η αρχική μελαγχολία μεταμορφώνεται σε κάτι μαγικό. Νιώθεις μια απέραντη γαλήνη να σε τυλίγει. Η αθωότητά του σε καθηλώνει και σε κάνει να συνειδητοποιήσεις πόσο συχνά ξεχνάμε να κοιτάμε τον κόσμο με την καθαρότητα ενός παιδιού.
Καθώς ακολουθείς το αγόρι στο πνευματικό του ταξίδι, είναι αδύνατον να μην συγκινηθείς. Κάθε του ερώτηση για το αν η αγάπη μπορεί να ξαναγεννηθεί μέσα από την απώλεια , αγγίζει τις δικές σου ευαίσθητες χορδές, τις δικές σου μνήμες. Ένιωσα τα μάτια μου να βουρκώνουν, όχι από λύπη, αλλά από εκείνη την καθαρτική, ζεστή συγκίνηση που σου θυμίζει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Η ονειρική εικονογράφηση λειτουργεί σαν βάλσαμο κάθε σελίδα είναι μια οπτική ποίηση που σε κάνει να ανασαίνεις πιο βαθιά, να ηρεμείς, να συνδέεσαι με το παρόν.
Όταν έκλεισα το βιβλίο, το συναίσθημα που κυριάρχησε μέσα μου ήταν μια ακλόνητη ελπίδα. Ένιωσα μια γλυκιά πληρότητα, σαν να γέμισε το δωμάτιο με ένα ζεστό, αόρατο φως. Αυτό το παραμύθι καταφέρνει να σου θυμίσει ότι όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα γύρω μας, η αγάπη δεν χάνεται ποτέ πραγματικά. Κρύβεται εκεί έξω… στη φύση, σε μια πέτρα, σε ένα κοχύλι, στην ίδια την προσπάθειά μας να την αναζητήσουμε και μας περιμένει να την ανακαλύψουμε ξανά. Είναι το απόλυτο cozy ανάγνωσμα που θα σε κάνει να χαμογελάσεις αλλά και να δακρύσεις από συγκίνηση.
Τα φιλιά μου,
Decofairy